Transmisje radionalne

keyboard-621830__180Pewność transmisji i jej stałe parametry możliwe są do osiągnięcia dzięki pracy radiolinii w zarezerwowanym paśmie chronionym.  Przegląd częstotliwości  Pasmo licencjonowane oferuje nam o wiele więcej pasm częstotliwości niż w przypadku pasma nielicencjonowanego. Radiolinie zapewniając bezawaryjną pracę urządzeń między innymi w pasmach: 11, 13, 15, 18, 23, 26, 28, 38 GHz. Urządzenia mogą korzystać z pasma o różnej szerokości zależnie od oczekiwanej przepustowości. Przeważnie są to kanały o szerokości 7, 14, 28, 56 MHz.  Nad wykorzystywaniem częstotliwości sprawuje nadzór Urząd Komunikacji Elektronicznej, który zajmuje się gospodarowaniem częstotliwościami. UKE przydziela rezerwacje częstotliwości w taki sposób, żeby systemy radiowe działające na tym samym terenie nie zakłócały się. UKE dysponuje również instrumentami techniczno-prawnymi, które dają użytkownikowi gwarantują, że zarezerwowane dla niego pasmo będzie wolne od zakłóceń i interferencji z innymi systemami radiowymi.  Parametry transmisji  Urządzenia pracujące w pasmach chronionych oferują przepustowości rzędu kilku do kilkuset Mb/s. Pojawiają się już rozwiązania oferujące przepustowości rzędu 1 Gb/s. Dostępne na rynku są radiolinie z praktycznie wszystkimi rodzajami interfejsów: 10/100/1000 Mb/s Ethernet, światłowodowy, nxE1, nxE3, STM itd. Możliwa jest transmisja pakietowa i głosowa TDM na jednym kanale radiowym z elastycznym podziałem pasma dla wszystkich typów transmisji. Pasmo licencjonowane umożliwia gwarancję minimalnego czasu opóźnień pakietów. Radiolinie tego rodzaju umożliwiając zestawienie łącza na dystansie rzędu kilkudziesięciu kilometrów. Należy jednak zwrócić uwagę, że osiągi w dużej mierze zależą od posiadanej częstotliwości.

Interfejs HDMI

monitor-468148__180Interfejs HDMI umożliwia transmisję nieskompresowanego sygnału wideo wysokiej rozdzielczości (high-definition) wraz z cyfrowym dźwiękiem przy użyciu jednego przewodu.  Interfejs HDMI umożliwia transmisję nieskompresowanego sygnału wideo wysokiej rozdzielczości (high-definition) wraz z cyfrowym dźwiękiem przy użyciu jednego przewodu. Pozwala łączyć ze sobą odtwarzacze DVD, Blu-ray, konsole gier, komputery, monitory i telewizory cyfrowe. W nowoczesnych urządzeniach jest to następca starszych standardów analogowych (np.: S-Video, SCART, VGA) i cyfrowych (DVI). Historia HDMI rozpoczęła się w 1998 roku, kiedy powstał zespół Digital Display Working Group (DDWG), który miał opracować interfejs służący do cyfrowego przesyłu danych. W roku 1999 stworzono DVI (Digital Visual Interface), rozwiązanie oparte na technologii Silicon Image. HDMI jest także dziełem firmy Silicon Image, która w roku 2000 założyła HDMI Working Group, w skład którego weszły: Hitachi, Matsushita Electric, Philips, Sony, Thomson i Toshiba. Obecnie urządzenia multimedialne wyposażone są w złącza HDMI według standardu 1.3a, b bądź c, i umożliwiają transmisję progresywnego obrazu o rozdzielczość 2560 x 1600, jak i danych z prędkością do 10 Gb/s.  Nowy standard 1.4 umożliwi transfer obrazu o rozdzielczości 4096 x 2160, 24 Hz. Dodatkowo standard 1.4 HDMI będzie posiadał takie mechanizmy.

Fale w transmisji danych

microphone-338481_640Dla wykorzystywanych w transmisji długości fali, współczynnik odbicia światła w płaszczu jest mniejszy niż w rdzeniu, co powoduje całkowite wewnętrzne odbicie promienia i prowadzenie go wzdłuż osi włókna. Średnicę światłowodu specyfikuje się zarówno dla rdzenia jak i dla powłoki zewnętrznej. Dla współcześnie produkowanych światłowodów jedno modowych średnica rdzenia wynosi od 4 do 10 um (głównie 9um), przy średnicy powłoki od 75 do 125um (głównie 125um). Dla światłowodów wielo modowych o skokowej lub gradientowej zmianie współczynnika odbicia średnica rdzenia mieści się w zakresie od 50 do 1000um, a średnica zewnętrza płaszcza w zależności od struktury wewnętrznej wynosi:  od 125 do 140um dla światłowodów ze współczynnikiem gradientowym (rdzeń niejednorodny) od 125 do 1050um dla światłowodów ze współczynnikiem skokowym (rdzeń jednorodny)  Najczęściej spotykana, znormalizowana średnica zewnętrzna płaszcza światłowodu wynosi 125um, a średnica płaszcza lakierowanego – 250um.  Zasadniczą cechą włókna są mody światłowodowe, określające rozkład pola i fizyczny kształt wiązki świetlnej układającej się w światłowodzie. W światłowodzie wielomodowym istnieją warunki optyczne do powstania i przesyłania wzdłuż włókna optycznego wielu dyskretnych modów (promieni świetlnych), każdy o odmiennej długości fali świetlnej i szybkości propagacji. Dla jedno modowej transmisji światła stosuje się światłowody o mniejszej średnicy rdzenia (typowo – 9um), która jest porównywalna z długością fali świetlnej. W światłowodach tych prowadzona jest tylko jedna monochromatyczna wiązka światła o stałej szerokości propagacji impulsu, co wpływa na zmniejszenie dyspersji transmitowanego sygnału i zwiększa długość toru światłowodowego bez potrzeby regeneracji sygnału.

Transmisje światłowodowe

keyboard-915520__180Na całkowitą dyspersję światłowodu składają się:  dyspersja modowa (nie występuje dla włókien jednomodowych, a dla gradientowych jest nieznaczna) dyspersja materiałowa, nazywana chromatyczną, spektralną lub widmową (spowodowana przesyłaniem wielu fal monochromatycznych w rdzeniu z różnymi prędkościami) dyspersja falowodowa (wynika z częściowego wędrowania wiązki światła przez płaszcz światłowodu)  Najbardziej istotnym z efektów ograniczających zasięg transmisji światłowodowej jest tłumienie. Ze względu na kształt charakterystyki tłumiennościowej szkła kwarcowego w zależności od długości fali, kolejne generacje systemów światłowodowych wykorzystywały do transmisji fal o długościach l=850nm, l=1300nm oraz l=1550nm. Te charakterystyczne punkty nazywane są odpowiednio I, II i III oknem transmisyjnym. I okno transmisyjne zastosowano już w latach siedemdziesiątych. Za atrakcyjnością tego okna przemawia dostępność tanich źródeł światła – diod elektroluminescencyjnych, wadą jest wysoka tłumienność ograniczająca odległość transmisji do kilkunastu kilometrów.

Telefonia VOIP

keyboard-943739__180Nie można zaprzeczyć, że VoIP zdobywa coraz większą rzeszę użytkowników całkiem zadowolonych z owej technologii. Jednakże nadal w opinii wielu z nich, telefonia internetowa nie jest rozwiązaniem w pełni satysfakcjonującym.  Przede wszystkim, by w ogóle móc korzystać z VoIP musimy posiadać dostęp do szerokopasmowego internetu o dobrej jakości łącza. Co za tym idzie ponosimy koszty korzystania nie tylko z telefonii IP, ale także jesteśmy zobowiązani płacić abonament za posiadanie dostępu do sieci. Nie wspominając już o sytuacji, gdzie jesteśmy podłączeni do internetu za pomocą łącz typu DSL, które by działać potrzebują tradycyjnych linii telefonicznych. W związku z tym dodatkowo należy ponieść koszt abonamentu za telefon stacjonarny. Jeśli jakość naszego łącza nie jest wystarczająca, możemy spodziewać się zjawiska gubienia pakietów danych, które powoduje zniekształcanie głosu lub nawet jego całkowity zanik. Nie dziwi więc fakt, że wiele osób uważa, że jakość rozmów nadal pozostawia wiele do życzenia.   Omawiając telefonię IP, nie można ominąć także kwestii kosztu sprzętu niezbędnego do korzystania z tej technologii, który znacznie przewyższa wydatek jaki zwykle ponosimy nabywając tradycyjne aparaty telefoniczne. Ponadto niezawodność VoIP także jest aspektem dyskusyjnym. Jest to związane z awariami sieci energetycznych, podczas których urządzenia takie jak modem, telefon IP, czy bramka IP przestają funkcjonować.   Bardzo ważną kwestią jest również bezpieczeństwo transmisji danych w technologii VoIP. Przede wszystkim użytkownicy często narażeni są na różne cyber-ataki. Mają one na celu głównie utrudnianie łączności, ale także wykradanie informacji i danych. Ponadto, brak jest jasnych standardów na zabezpieczenie przed podsłuchem, co znacznie utrudnia przeciwdziałanie związanym z tym trudnościom.   Telefonia internetowa posiada także wiele zalet, które są niewątpliwie powodem jej popularności. Jednakże, czasem wyłącznie krytyczne spojrzenie, pozwala dostrzec te aspekty, które niekiedy giną w gąszczu różnorodnych informacji.

Bezprzewodowe Wi-Fi

computer-549080__180Sieci bezprzewodowe Wi-Fi na stałe zadomowiły się w naszych biurach. Kto z nas wyobraża sobie powrót do wszechobecnych, wiecznie leżących pod nogami kabli?  Teraz dzięki zastosowaniu zaawansowanych technologicznie urządzeń aktywnych sieci biurowe WLAN są wydajne, bezpieczne i niezawodne.  Jedna fizyczna infrastruktura umożliwia bezpieczny dostęp do różnych zasobów dla różnych użytkowników.  Technologia sieci bezprzewodowych  Punkt dostepowy WLAN. Bezprzewodowe sieci biurowe działają w pasmach nielicencjonowanych 2,4 oraz 5 GHz. Użytkowanie częstotliwości radiowych w tych pasmach nie wymaga pozyskiwania jakiejkolwiek zgody czy pozwolenia. Kluczowym elementem tego rodzaju sieci są punkty dostępowe (AP), które w dużym uproszczeniu działają jako bezprzewodowe przedłużenie sieci kablowej. Obecnie stosowane są urządzenia działające w standardzie 802.11 b/g w paśmie 2,4 GHz oraz 802.11a w paśmie 5 GHz. Aktualnie zakończyły się prace nad ratyfikacją nowego standardu – 802.11n, który ma oferować prędkość transmisji do 600 Mb/s. Do budowy rozległych sieci bezprzewodowych coraz częściej wykorzystuje się tzw. porty radiowe ze względu na ich zaawansowaną funkcjonalność, łatwość zarządzania oraz korzystną cenę. Pracownicy biura mają do wyboru cały wachlarz urządzeń, dzięki który mogą skorzystać z firmowej sieci: laptop wyposażony w kartę radiową –  USB, miniPCI, PCMCIA, telefony komórkowe, palmtopy czy PDA.  Możliwości sieci radiowych  Sieci bezprzewodowe w biurze to już nie tylko transmisja danych pomiędzy komputerami pracowników. To przede wszystkim wydajna, bezpieczna i niezawodna warstwa transportowa dla aplikacji i usług sieciowych.